تاریخچه اماکن و فضاهای ورزشی در ایران

تاریخچه اماکن و فضاهای ورزشی در ایران:

در میان کشورهای مشرق زمین بی گمان ایران تنها کشوری است که در نظام تعلیم و تربیت خود بیشترین اولویت را به ورزش و تربیت بدنی اختصاص داده بود، در حالی که چینیان در دوران پیشین به ورزش و تربیت بدنی توجه چندانی نداشته‌اند و هندویان نیز پرورش تن و فعالیت های بدنی را گاه حتی مذموم می‌دانستند. ایرانیان به اهمیت ورزش به عنوان وسیله ای برای تقویت توانایی و حفظ سلامتی در جهت داشتن ارتشی سلحشور و پیروزمند پی برده بودند. تقویت قوای جسمانی و پرداختن به ورزش از زمان حکومت مادها شروع و در زمان هخامنشیان رونق گرفت. گزئنون می گوید در هر شهر پارس محلی به نام الوئزا برای تحکیم فنون جنگی و ورزش برپا بود. این میادین از 4 قسمت تشکیل شده: یکی برای کودکان، دیگری برای نوجوانان، سومی برای مردان و چهارمی برای کسانی که دیگر نمی توانند اسلحه برگیرند. کودکان و مردان در طلیعه صبح، پیرمردان در روزهای معین وقتی که می‌توانستند ولی جوانان همه وقت در قسمت و محل خود ظاهر می شدند. برجسته‌ترین قسمت تربیت خردسالان و نوجوانان در عصر هخامنشی بود. مفهوم تربیت بدنی در نزد پارس‌ها به همان مفهوم در نزد یونانیان بود. انواع ورزشها نه تنها به منظور بهداشت و نیرومندی و رشد جسمی انجام می‌شده بلکه متضمن تربیت خودداری، چالاکی، شکیبایی و تحمل سختی‌ها مانند تشنگی و گرسنگی و نیز هدف جویی و ایجاد روح قهرمانی بوده است. هردوند نویسنده نامی یونانی در مورد تعلیم و تربیت ایرانیان باستان می گوید: ایرانیان به فرزندان خود 3 چیز می‌آموزند: اسب سواری، تیر اندازی و راستگویی. [10]

مطلب مرتبط :   ملاک های اختلال وابستگی به مواد و سوء مصرف مواد

تاثیر محل ها برای بازی چوگان و زورخانه‌ها در پیشرفت ورزش غیر قابل انکار است. ایران باستان برای چوگان بازی محل‌هایی را با طول و عرض مشخص و دو دروازه در نظر می گرفتند و به اجرای آن می پرداختند. تمرین با ابزارهای مختلف ورزشی در مکانی به نام زورخانه از زمان قدیم در ایران رواج داشته است. زوخانه مکانی برتر از باشگاههای ورزشی بلکه یک نهاد مردمی و اصیل است که ریشه در تاریخ ایران دارد. [11]