یادگیری نکته های فن بیان ،آداب معاشرت،سخنرانی و مهارت های ارتباطی

شما فرض کنید که از کلمات خیلی فوق العاده ای استفاده می کنید، زبان بدن مناسبی دارید، ارتباط چشمی خوبی برقرار می کنید و یک شنونده خوب هستید، اما اگر صدای رسایی نداشته باشید و صحبت های شما شنیده نشود نمی توانید بگویید که خوب صحبت می کنید.
تمام این موضوعات مثل یک پازل به هم مرتبط هستند، اگر همه را داشته باشیم و یکی را نداشته باشیم تأثیرگذاری صحبت های ما به شدت کاهش پیدا می کند.
اگر بخواهم یک تمرین برای رساتر شدن صدا به شما بگویم، تمرین بلندخوانی را پیشنهاد می کنم.
تمرین بلندخوانی دقیقا مثل زمانی هست که ما در کلاس مدرسه از روی کتاب بلند می خوانیدم.
تارهای صوتی و حنجره ما باید دقیقا مثل عضلات بدن ما می مانند، اگر آن ها را به حال خودشان رها کنیم از رسایی و تُن صدای ما کاسته می شود.

زیاده گویی نکنیم
اگر واقعا می خواهید که خوب صحبت کنید و صحبت های شما تأثیرگذار باشد می بایست زیاده گویی نکنیم.
ما با زیاده گویی اثر صحبت های خودمان را از بین می بریم (البته این موضوع در مورد صحبت های معلم یا استاد در سر کلاس صدق نمی کند)
اگر ما بین دوستان یا همکارانمان باشیم و بخواهیم متکلم الوحده باشیم و به قولی زیاده گویی کنیم قطعا از جذابیت خودمان و صحبت های ما کاسته می شود.

از قدیم گفته اند که:

کم گوی و گزیده گوی

مطلب مرتبط :   نظریه های مدیریت ارتباط با مشتری به روش روانشناختی

تپق نزنیم
معمولا افرادی که تپق می زنند و همش مِن مِن می کنند افرادی هستند که نمی توانند خوب صحبت کنند.
تپق زدن به صورت غیرمستقیم به طرف مقابل این پیام را می رساند که من نمی توانم خوب صحبت کنم و من اطلاعات و اطمینان کافی در مورد موضوعی که می خواهم صحبت کنم را ندارم.
به شما پیشنهاد می کنم مکالمات یک روز تلفنی یا رو در رویی که با دوستان و آشنایان خودتان دارید را ضبط کنید و ببینید که آیا واقعا در صحبت های خودتان تپق می زنید یا خیر.
اگر تپق می زنید سعی کنید برای یک یا دو هفته به صورت آگاهانه حواستان به صحبت هایتان باشد و تا آنجا که می توانید سعی کنید منسجم و بدون تپق صحبت کنید.