Beijern وهمکاران در سال 1985، در آمریکا، تاثیر باکتریهای srb را بر عفونتهای پرویورنیتال بیماران مراجعه کننده به دندانپزشکی ایالات متحده بررسی کرد. تاثیر باکتری مورد نظر بر پوسیدگی و عفونت های دندانی ثابت و نام آن را spirillum desulfurcans گزارش کرد.
Johnson و finegold در سال 1987، در فرانسه، به مدت 5 سال از 1523 مریض که از عفونتهای شکمی رنج می بردند نمونهگیری انجام گرفت. وقوع اسپورادیک باکتری میلهای بیهوازی گرم منفی مورد بررسی گرفت و یک سولفوویبریو به نام سولفوویبریو و لگاریس از آبسههای شکمی جدا شد.
Gibson و همکاران در سال 1991، در استرالیا، نمونهها را از بیماران مبتلا به کولیت اولسروز جدا کرد. در 92% از بیماران مبتلا به کولیت اولسروز سولفو ویبریو سولفوریکانس به عنوان گونه غالب srb از کولون بیماران جدا شد.
Gibson و همکاران در سال1992، در استرالیا، نمونههای مربوط به بیماران مبتلا به کولیت در بیماران سرطانی مورد پژوهش قرار دارند. از میان با کتری های srb و جنسهای سولفوویبریو- سولفوباکتر – وسولفوموناس- سولفو بویوی و سولفوتوماکولوم شناخته شد.
Lozniewski و همکاران در سال 1992، در کانادا، پژوهش برروی بیماری با آبسه مغزی انجام شد یک سویه ازدسولفو ویبریو جدا سازی شد و شواهد بدست آمده بهداشت ضعیف دهان و التهاب لثه و پوسیدگی دندان نشان داد که منشا آن ها می تواند دهان باشد.
Baron و همکاران در سال 1992، در کانادا، پژوهش بر روی بیماران با آپاندیست حاد و پیشرونده انجام شد. نتایج پژوهش گونه های متفاوتی ازدسولفوویبریو را از نمونه آپاندیس و مایع صفاق جدا سازی شد.
Lawson و همکاران در سال 1993، در استرالیا، پژوهش بر روی حیوانات علفخوار انجام شد که مبتلا به اسهال خونی و بی اشتهایی بودند. نتایج نشان داد عامل بیماری یک باکتری داخل سلولی وابسته به دسولفو ویبریو دسولفوریکانس است که باعث بیماری proliferative bowel diseas در حیوانات متعدد میشود.
Fax و همکاران در سال 1994، در کانادا، تحقیق بر روی مدفوع بیماران با عفونتهای شکمی انجام شد. نتایج نشان داد 75% از باکتریهای SRB جدا شده متعلق به جنس دسولفوویبریو بودند.
Willis و همکاران در سال 1995، در استرالیا، تحقیق بر روی بیماران با پوسیدگی دندان انجام شد. گونههای متفاوتی از SRB از دهان بیماران جدا شد.
Tee و همکاران در سال 1995،در استرالیا، باتحقیق بر روی یک بیمار گونهای از SRB ها جدا سازی شد. آنالیز مولکولی نشان داد یک گونه جدید متعلق به جنس دسولفوویبریو دسولفوریکانس در پیدایش بیماری موثر بوده است.
Dougall و همکاران در سال 1997، در انگلیس، از نمونه خون یک مریض در استرالیا با درجه بک بالا و نبض غیر طبیعی یک گونه جدید شناسایی شد. آزمایشات مولکولی نشان داد گونه جدیداز لحاظ ظاهر سازگار با دسولفوویبریو بود.
Lin و همکاران در سال 1997، در انگلیس، پژوهش بر روی انسان و حیوانات نشخوارکننده انجام شد. نتایج نشان داد که باکتریهای احیا کننده سولفات جز common inhabitanit دستگاه گوارش هستند.
Roediger و همکاران در سال 1998، در گرجستان، تحقیق بر روی باکتریهای پروتئولینیک تخمیری مولد H2S انجام شد که با تخمیر آمینواسیدهای حاوی گوگرد فرایند صورت میگیرد. مطالعات نشان داد علاوه بر باکتریهای SRB مولد H2S باکتریهای تخمیری نیز H2S را تولید میکنند از این رو رژیمهای غذایی با پروتئین کم میتواند از نظر کلینیکی برای مریض مفید باشد.
Lascola و همکاران در سال 1999، در کانادا، از ادرار یک مریض با عفونت مجاری ادراری و متگو انسفالیت یک گونه جدید ایزوله شد. گونه جدید بر طبق آزمایشات مولکولی با desulfovibrio fair fieldensis که قبلا نامگذاری شده بود یکسان به نظر رسید.
Loubinoux و همکاران در سال 2000، در فرانسه، تحقیق بر روی خون بیماران مراجعه کننده به یکی از بیمارستانهای فرانسه انجام شد و به مدت 5 سال نمونههایی از آبسههای مغزی و شکمی جداسازی شد. گونه کشف شده متعلق به سویه fair fieldensis بود.
Gibson و همکاران در سال 2000، در استرالیا، پژوهش بر روی SRB های موجود در مدفوع انسان انجام شد. نتایج نشان داد 55 درصد اشخاص سالم جمعیت قابل توجهی از SRB ها را در مدفوع خود دارند.
Giuliana و همکاران در سال 2002، در کانادا، تحقیق بر روی مبتلایان به پریودنتال و پوسیدگی دندان مراجعه کننده به کلینیک های کانادا انجام شد. نتایج نشان داد عامل اصلی پوسیدگیهای دندان گونههایی از باکتریهای SRB بالاخص دسولفوویبریوها بودند که در مقایسه با افراد سالم افزایش چشمگیری پیدا کرده بودند.
Julin و همکاران در سال 2005، در انگلیس نمونهها از آبسههای دهان و روده بیماران انجام شد. نتایج نشان داد که باکتری های SRB انرژی خود را از احیای سولفات بدست میآورند و بدلیل تولید H2S جز ترکیبات سیتوتونیک مهم است و یک عامل خورنده cotrosive محسوب میشود و همچنین در مجاری دستگاه گوارش انسان و حیوانات وجود دارند.
2-2- پژوهشهای انجام گرفته در ایران
عالم زاده و همکارانش در سال 2008، در مرکز آموزش- درمانی دانشگاه تهران اثر دو آنتی بیوتیک مترونیدازول و کلیندامایسین بر روی 30 بیمار مراجعه کننده با عفونت روده انجام دادند. نتایج نشان داد هر دو آنتی بیوتیک در کاهش میزان عفونت روده موثر بوده و اثر انتاگونیستی کلیندامایسین به مراتب بیشتر از مترونیدازول بوده است.
نامدار و همکارانش در سال 2009، دربیمارستان حضرت رسول تهران تحقیق بر روی بیماران مبتلا به زخم پپتیکانجام شد و اثر چهار داروی بیسموت، مترونیدازول، امپرازول، آموکسی سیلین در ریشه کنی با کتری های بی هوازی مورد بررسی قرار گرفت . تحقیق نشان داد که مترونیدازول در مقایسه با امپرازول و آموکسی سیلین اثر بخشی بهتر و در مقایسه بهتر و در مقایسه با بسمویت اثر مشابهی دارد.
موسسه تحقیقات درمان و آموزش سرطان ایران، درسال2010، پژوهش در ارتباط با 32 بیمار مبتلا به کولیت اولسروز یا بیماری کرون انجام شد باکتریهای بی هوازی بالاخص هلیکوباکتر پیلوری ها در ایجاد بیماری سهم عمده ای داشتند و بهترین آنتی بیوتیک جهت حذف آن ها کار پانم ها، آمینوگلیکوزید ها به همراه کلیندامایسین و مترونیدازول بود.
رحیمی و همکاران، در سال 2012، در استان کردستان طرح غربالگری سرطان روده بزرگ بر روی 30 بیمار با ضایعات بدخیم روده انجام شد. درمان بیماران با برداشتن پولیپ و معرف کربانپم انجام شد.
فصل سوم:
روش شناسی تحقیق

مطلب مرتبط :   دانلود پایان نامه ارشد درمورد مشخصه‌های کارکردی و عوامل فیزیکی

این پژوهش به صورت مقطعی- توصیفی در سال 1391 تا 1392برروی50 بیمار مراجعه کننده به بیمارستانهای مختلف شهرکرمان انجام شد. در تمامی موارد اطلاعات دموگرافیک افرادمورد بررسی شامل سن، جنس، وضعیت درآمد، وضعیت تحصیلی، سابقه بیماری سابقه مصرف آنتی بیوتیک ونوع عفونت تشخیص داده شده توسط جراح در پرسشنامه تنظیمی پس از دریافت رضایتنامه کتبی ثبت گردید (جدول 3-1).