می باشد.
کرن و شینبرگ )1986( نشان دادند سرعت حرکت آب در داخل خاک با افزایش شوری افزایش، و با افزایش نسبت جذبی سدیم کاهش می یابد.
در تحقیقی که توسط چقا و سپاخواه )1387 (انجام گرفت به این نتیجه رسیدند که در کلیه تیمارها، در مقادیر یکسان کاربرد زئولیت و شوری، هرچه بافت خاک سنگین تر می شود منافذ ریز خاک بیشتر می گردد و مقدار آب عبور کرده از خاک کاهش یافته و به تبع آن مقدار هدایت هیدرولیکی اشباع نهایی کاهش پیدا می کند. همچنین در یک بافت مشخص با افزایش شوری آب نسبت جذبی سدیم آن بالاتر می رود در نتیجه تأثیر سدیم در کاهش هدایت هیدرولیکی به مراتب بیشتر از اثر آن در شوریهای کمتر می باشد.
ریو و تامادونی (1965)، مک نیل و کلمن (1969) و لاگروف و همکاران (1969) نشان دادند که با افزایش شوری، هدایت هیدرولیکی افزایش و با افزایش نسبت جذبی سدیم، کاهش می یابد.
روول و همکاران (1996) مخلوطی از املاح مختلف را در خاکهای مختلف بکار بردند و موفق شدند نفوذ پذیری خاک و تغییرات آنرا پیش بینی کنند و ثابت کردند با افزایش غلظت املاح در آب آبیاری باعث کاهش محسوسی در نفوذپذیری خاک می شود.
ریو و دورینگ5 (1966) در تحقیقات خود در بررسی افزایش غلظت املاح بر روی نفوذ در بافتهای مختلف ثابت کردند که افزایش غلظت املاح بین 3 تا 50 میلی اکی والان در لیتر باعث کاهش نفوذ پذیری خاک می شود.
یارون و توماس6 (1968) تأثیر آب محتوی سدیم را در نفوذپذیری خاک با بافتهای لومی رسی، رسی سیلتی و رسی مورد مطالعه قرار دادند. آنها ابتدا ضریب آبگذری اشباع را با آب تعیین کردند و سپس محلول های محتوی کلرورسدیم را با غلظت های مختلف از خاک عبور داده و درصد سدیم تبادلی نفوذپذیری خاک را نسبت به محلولهای فوق اندازه گیری کردند و مشاهده نمودند که با افزایش غلظت سدیم، نفوذ پذیری کاهش می یابد.
چایوداری و سوماوانشی (2004) درتحقیقات خود اثر شوری و قلیائیت آب آبیاری بر هدایت هیدرولیکی اشباع خاک بررسی نموده و اظهار داشتند که با افزایش شوری هدایت هیدرولیکی افزایش و با افزایش نسبت جذبی سدیم هدایت هیدرولیکی کاهش می یابد.
دانه و کلوت (1997) درتحقیقات خود بر روی اثر شوری و قلیائیت آب بر هدایت هیدرولیکی خاک در شرایط غیر اشباع اظهار داشتند که با افزایش شوری، هدایت هیدرولیکی افزایش و با افزایش نسبت جذبی سدیم هدایت هیدرولیکی کاهش می یابد.
مک اینتایر (1979) نشان داد که هدایت هیدرولیکی با افزایش درصد سدیم تبادلی و کاهش غلظت الکترولیت کل خاک، کاهش می یابد که این کنش ناشی از تورم و پراکنده شدن رسها می باشد.
لایوشلی و اپستین (1990) گزارش کرد که سدیم قابل تبادل و pH زیاد ظرفیت تراوایی و نفوذ پذیری را بواسطه تورم، پراکنده شدن رسها وتخریب خاکدانه ها کاهش می دهد.
مارتین و جولین (1999) در مقاله ای تحت عنوان آبیاری با آب شور و مدیریت آب کشاورزی بیان داشتند که با افزایش شوری، هدایت هیدرولیکی و نفوذ آب به خاک افزایش می یابد.
باردوج و همکاران (2007) درتحقیقی تحت عنوان جایگزینی آب آبیاری شور و سدیمی با آب فاضلاب و اثر آن بر روی هدایت هیدرولیکی اشباع خاک و آماس (تورم) رسها نشان دادند که افزایش شوری باعث تجمع ذرات رس شده (پدیده فولوکه) و افزایش نسبت جذبی سدیم باعث پراکنده شدن رسها و تخریب خاکدانه ها می شود. در نتیجه با افزایش شوری، هدایت هیدرولیکی اشباع خاک افزایش و با
افزایش نسبت جذبی سدیم، کاهش می یابد.
یاسین و همکاران (1989) در تحقیقی اثر آب شور وسدیمی بر هدایت هیدرولیکی را بررسی و بیان کردند که با افزایش نسبت جذبی سدیم از 10 تا 15(ریشه میلی اکی والان در لیتر) مقدار هدایت هیدرولیکی خاک از 182/0 سانتیمتر در ساعت به 151/0 سانتی متر در ساعت کاهش می یابد. و بیشترین میانگین هدایت هیدرولیکی در خاک آبیاری با آب شورمی باشد بود سدیم قابل تبادل باعث تخریب خاکدانه و پراکنده شدن ذرات رس گردیده در نتیجه باعث کاهش هدایت هیدرولیکی می شود.
دیکنیا و همکاران (2006) در تحقیقی تحت عنوان اثر ترکیب یون کلسیم – سدیم بر روی نفوذ و رفتار یون قابل تبادل در خاکهای شور و قلیا اظهار داشتند که با گذشت زمان و افزایش نسبت جذبی سدیم و کاهش غلظت الکترولیت، بعلت پراکنده شدن ذرات رس، تخریب خاکدانه ها و متورم شدن رسها کاهش می یابد.
باگارلو و همکاران (2006) در مطالعه بررسی روشهای آزمایشگاهی و صحرایی برای اندازه گیری هدایت هیدرولیکی اشباع خاک تحت تأثیر شرایط آبیاری و بارش با آب شور و سدیمی اظهار کردند که هدایت هیدرولیکی با افزایش نسبت جذبی سدیم، کاهش و با کاهش نسبت جذبی سدیم، مقدار هدایت هیدرولیکی اشباع خاک افزایش می یابد.
لاگرورف و همکاران (1968) گزارش کردند که منافذ خاک در اثر درصد سدیم تبادلی بالا تخریب می شود و سدیم محلول در خاک احتمالاً منافذ درشت خاک را کاهش می دهد در نتیجه باعث کاهش نفوذ آب در خاک می شود.
مصدقی و همکاران (1382) در تحقیقی تحت عنوان تأثیر آب شور و سدیمی بر روی خصوصییات
فیزیکی خاک بیان نمودند که منافذ خاک در اثر سدیم تبادلی بالا تخریب می شود ابتدا منافذ درشت و سپس منافذ ریز را تخریب می کند در نتیجه باعث کاهش تخلخل کل خاک می شود و به تبع آن مقدار هدایت هیدرولیکی خاک کاهش پیدا می کند.
هانسون و همکاران (1999) اظهار داشتند که غلظت بالای سدیم، پراکنده شدن خاک و در غلظت بالای شوری، هم آوری خاک اتفاق می افتد در نتیجه در غلظت های بالای سدیم تخریب ساختمان خاک صورت می گیرد، که باعث کاهش هدایت هیدرولیکی و یا سرعت حرکت آب در داخل خاک می شود.
هاردی و همکاران (1983) گزارش نمودند که غلظت بالای سدیم باعث تخریب خاکدانه ها و پراکنده شدن رسها شده در نتیجه از تخلخل کل خاک کم شده و به تبع آن هدایت هیدرولیکی کاهش پیدا می کند.