اسلوکمب(1993) واژههای زیر را برای تراکم دینامیکی تعریف کرد [13]:
عمق موثر: حداکثر عمقی است که بهسازی بطور واضح و آشکار تا آن عمق انجام شده است.
بخش اصلی بهسازی شده: معمولاً تا عمق موثر است که درصد بیشتر بهسازی تا عمق صورت گرفته است .
انرژی سقوط: برابر انرژی هر مرتبه افتادن وزنه است. وزن وزنه ضربدر ارتفاع سقوط (تن.متر)
مراحل کوبش: مراحل مختلفی که طی آنها عملیات کوبش در شبکههای مشخص انجام میشود.
انرژی کل: مجموع انرژی در هر مرحله کوبش بیانگر انرژی کل کوبش در آن مرحله است.
شدت انرژی: مجموع انرژی وارده در واحد سطح ناحیه بیان کننده شدت انرژی میباشد (مترمربع/تن.متر)
بازیافت: زمان مجاز بین مراحل کوبش که اجازه زایل شدن فشار آب منفذی داده میشود.
نشست ایجاد شده: متوسط کاهش در تراز ناحیه که بعنوان نتیجهای از تراکم دینامیکی میباشد.
انرژی آستانه: حداکثر انرژی که به ازاء مقادیر بیشتر از آن بهسازی بیشتری صورت نمیگیرد که به آن انرژی اشباع نیز میگویند.
افزایش کوبش: شرایطی که باعث میشود انرژی آستانه افزایش یابد.
آزمایش شکل: اندازهگیری دقیق حجم منقوش شده و تورم اطراف حفره ایجاد شده در اثر برخورد وزنه به زمین که اجازه بررسی تغییر حجم با انرژی وارده را بدهد.
شکل منقوش شده: حفرهای که بدلیل کوبش در یک نقطه بوجود میآید.
2-6 روش شناسی تراکم دینامیکی
تراکم دینامیکی با سقوط آزاد وزنههای 1 تا 200 تنی از ارتفاع حداکثر 40 متر انجام میگیرد [5و6].جهت بالا بردن وزنه تا ارتفاع مشخص از جرثقیلهای خاصی که ظرفیت لازم را داشته باشد استفاده میشود. بطور معمول انرژی تراکم جهت بهسازی خاکهای تراکم پذیر تا عمق 15 متر موثر است [5]. اما بکارگیری تجهیزات مخصوصی که توانایی بالا بردن و سقوط آزاد وزنههای سنگین را دارا هستند ممکن است این عمق را به 30 متر افزایش دهد، بطور مثال از وزنههای 170 تنی با ارتفاع سقوط 22 متر و میانگین انرژی 3500 تن.متر برای بهسازی باند فرودگاه نیس در فرانسه استفاده شد [14].
سطح تماس وزنهها با زمین به شکل مربع، دایرهای، هشت گوشه بوده و دارای قطر بیش از 1 متر میباشد و ممکن است از بلوکهای بتنی، ورقههای فلزی ضخیم پر شده با بتن یا ماسه ساخته شده باشد [5و6]. استفاده از وزنههای گلابی شکل جهت افزایش عمق نفوذ نیز گزارش شده است [15].
شکل (2-7) دامنه تغییرات تراز انرژی اعمال شده در واحد سطح برای 124 پروژه مختلف بصورت هیستوگرامی نشان میدهد [5]. محل انجام هر پروژه در جدول (2-4) ارائه شده است.
دامنه تغییرات انرژی در واحد سطح ناحیه بین 100 تا 400 تن متر بوده ولی در چندین محل تراز انرژی وارده برای رسیدن به نتایج مورد نظر افزایش یافته و به 600 تن.متر رسیده است.
اطلاعات مربوط به پروژههای ذکر شده در جدول (2-4) با توجه به گزارشات منتشر شده، مقالات و بعضی از گزارشات داخلی پیمانکاران توسط مین در سال 1984 جمع آوری شده است. مصالح متراکم شده در نیمی از پروژهها خاکهای برجا و بقیه مصالح خاکریزی شده است. بیش از 50 درصد مصالح برجا ماسه لای دارو حدود 27 درصد لای رس دار یا رس لای دار و بقیه مصالح خرده سنگی، باطلههای معدنی، مواد ارگانیکی و خاکهای رمبنده بوده است [5].
به نظر اسلوکمب (1993) تراکم دینامیکی باید در چند مرحله صورت گیرد. بدین منظور زمین را در سه لایه در نظر گرفته، اولین مرحله کوبش با هدف بهسازی عمیق ترین لایه صورت میگیرد. در این مرحله فاصله نقاط کوبش از یکدیگر زیاد بوده و حداکثر انرژی به هر نقطه وارد میشود. در مرحله دوم لایه میانی در اثر کوبش نقاط وسط شبکه اول با تعداد دفعات و ارتفاع سقوط کمتر متراکم میشود و در مرحله سوم لایه سطحی با کوبش پیوسته سطح و انرژی پایین متراکم میگردد [13].
استفاده از فواصل و انرژی کوبش نادرست در مرحله اول میتواند باعث ایجاد یک لایه متراکم در تراز میانی مصالح سست گشته و در نتیجه امکان بهسازی در لایههای سست زیرین را با مشکل و حتی گاهی غیرممکن میسازد [5و13].
اطلاعات مربوط به 124 پروژه تراکم دینامیکی [16]