مراجعینی که پس از آگاهی از اهمیت اظهاراتشان برای تکمیل پرونده قانونی و ارایه پاسخ به دادگاه از انجام مصاحبه امتناع می‌کردند، از مطالعه حذف شدند. همچنین مواردی که شک به تشخیص صحیح، حداقل از سوی یکی از متخصصین مطرح بود وارد مطالعه نگردیدند.
د – مکان و زمان انجام مطالعه:
این مطالعه در بخش معاینات روانپزشکی اداره پزشکی قانونی مرکز تهران از ابتدای اسفند ماه 1388 لغایت پایان بهمن ماه 1389نجام گرفته است.
ه – روش جمع آوری داده ها:
برای هر مورد پرسشنامه ای شامل مشخصات دموگرافیک شامل سن، جنس، میزان تحصیلات، محل تولد، وضعیت تاهل، شغل، علت ارجاع به بخش معاینات روانپزشکی، و نوع نشانه‌های تقلیدی شامل علایم خلقی و عاطفه، اختلال محتوای فکر، اختلالات ادراکی، اختلالات تفکر، اختلالات شناختی و اختلالات رفتاری ثبت می‌گردید.
و – تعیین حجم نمونه و روش تجزیه و تحلیل داده ها:
بر اساس مطالعه اولیه انجام شده طی دی و بهمن ماه 1388، 5 مورد طی 2 ماه با علایم تقلیدی (تمارض) در بخش معاینات روانپزشکی مورد بررسی قرار گرفته‌اند.بمنظور برآورد بیشترین اختلال (اختلال محتوای فکر) در حد 40% بر اساس مطالعه پیلوت و با دامنه قابل قبول 15% و خطای 5% حجم نمونه طبق سایت SSC.TUMS.AC.IR و بر اساس فرمول معادل 41 نفر محاسبه گردید.
پس از تکمیل داده ها توسط نرم افزار SPSS16 مورد تحلیل آماری قرار گرفت و اطلاعات حاصله در قالب جداول مناسب بیان شد. برای مقایسه نسبتها آزمون دقیق فیشر حسب مورد استفاده گردید و سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته شد
ز – مشکلات و محدودیتهای اجرای طرح:
با توجه به اینکه معمولا قبل از ادعای افراد یا وکلای مدافع مبنی بر وجود سابقه بیماری روانی در زمان ارتکاب جرم یا ایجاد اختلال روانی بدنبال صدمات وارده، از سوی مراجع قضایی جهت بررسی بیماران استعلامی صورت نمی‌گیرد تعداد نمونه محدودی وارد مطالعه گردید.
همچنین لزوم حضور دو نفر از متخصصین روانپزشکی قانونی جهت معاینه و تایید تمارض از سوی هر دو فرد جهت ورود به مطالعه از محدودیتهایی بود که باعث طولانی تر شدن روند جمع آوری نمونه‌ها گردید.
ح – ملاحظات اخلاقی:
کلیه مراجعین به بخش روانپزشکی قانونی با آگاهی از استفاده از اظهاراتشان برای ارایه پاسخ به دادگاه مورد معاینه قرار می‌گرفتند.
همچنین کلیه اطلاعات مربوط به بیماران که طی مصاحبه به دست آمده و از سوی مرجع قضایی استعلام نگردیده بود بصورت محرمانه باقی می ماند.
فصل 4- نتایج
در این مطالعه جمعا 41 مورد با تشخیص تمارض به علایم روانی در بخش روانپزشکی قانونی واحد مرکزی تهران مورد ارزیابی قرار گرفتند.
بیشترین سن بروز علایم روانی جهت تمارض کمتر از 30 سال بوده، بطوریکه 34.1درصد متمارضین در این محدوده سنی قرار داشته و 31.7 درصد این افراد را مردان تشکیل می‌دادند. با اینحال زنان 30 تا 39 ساله بیش از سایر زنان اقدام به تمارض نموده نیمی از مراجعین این گروه را تشکیل می‌دادند (2 نفر از 4 مراجعه کننده زن). همچنین کمترین سن تمارض در سنین بالای 60 سال و تنها در 12.2درصد مردان دیده می‌شد. از میان زنان بالای 40 سال نیز تنها یک مورد (2.4 درصد) اقدام به تمارض در 58 سالگی مشاهده شد. سن متوسط در زنها 13.27 ± 38.7 و در مردها 15.95 ± 39.6 و بطور کلی15.56± 39.5سالگی بود.
این مطالعه نشان داد مردان بطور بیشتری اقدام به تقلید علایم روانی می‌کنند، بطوریکه از 41 مورد، 37 نفر (90.2درصد) مرد و 4 نفر (9.8 درصد) زن بودند.
در جدول شماره 1 تعداد و درصد متمارضین برحسب جنس و تعداد کلی متمارضین در سنین مختلف نشان داده شده است.
تمارض به علایم اختلالات روانی در جوانترها بیشتر دیده می‌شود، بطوریکه 34.1درصد متمارضین کمتر از 30 سال و 21.9 درصد بین 30 تا 39 سال سن دارند. کمترین میزان تمارض در افراد بالای 60 سال دیده می‌شود (12.2 درصد).
در نمودار شماره 1 توزیع سنی متمارضین در جامعه مورد مطالعه نشان داده شده است.
علایم تقلید شده توسط مراجعین بترتیب شیوع عبارتند از:
علایم اختلالات رفتاری در 75.6درصد ( حدود اطمینان 95درصد 62.5-88.8 برآورد شد)
علایم خلقی و اختلالات عاطفه در 65.9درصد( حدود اطمینان 95درصد 51.3-80.4 برآورد شد)
علایم اختلالات شناختی در 56.1درصد( حدود اطمینان 95درصد 40.9 -71.3 برآورد شد)