مفسران بزرگ قرآن مخصوصاً علامه طباطبایی (ره) در تفسیر این آیه شریفه می‌فرمایند: «… فالمراد با لمحاربه و الافساد علی ما هوالظاهر هو الاخلال بالامن العاّم…»(3) « منظور از محاربه در این آیه شریفه بر هم زدن امنیت مردم  وآرامش جامعه است.
با در نظر گرفتن مضمون این آیه شریفه و شأن نزول آن و روایات وارده در تفسیر آن و با توجه به  نظرمفسران بزرگ در تفسیر آیه، چند مطلب از این آیه شریفه در مورد محارب و محاربه استفاده می‌شود:
1-. منظور از محاربه جنگ با خدا و رسول او به وسیله کفار، مشرکان و دشمنان دین و همچنین منظور از آن، بغی و معارضه با حاکمان و حکومت دینی نیست. یعنی محارب و محاربه جنبه دینی وسیاسی ندارد و از مقوله بغی و جرایم سیاسی نیست؛ بلکه منظور از آن ایجاد مزاحمت نسبت به بندگان خدا وسلب آزادی، آرامش و امنیت مردم و جامعه است وصرفاً جنبه اجتماعی دارد و از مقوله جرایم عمومی و اجتماعی است.
2. محاربه شدید‌ترین مجازات را در اسلام دارد که مرتکب آن محکوم به یکی از چهار مجازات بزرگ است:کشتن، ‌دار‌آویختن، بریدن دست و پا، نفی بلد و تبعید از محل سکونت می‌باشد. یکی از این‌ مجازات‌ها با رعایت مراتب محاربه  در مورد محارب اجرا می‌شود تا جامعه مسلمین وبند‌گان بی‌پناه خدا در امنیت، راحتی و آرامش زندگی کنند و کسی جرأت زور‌گویی، قلدری، شرارت ، ترساندن وسلب آرامش آنان را در جامعه اسلامی  نداشته باشد.
3.  در اسلام جنگ و ستیز با بندگان خدا، ارعاب و ترساندن آنان وسلب آسایش و آرامش و امنیت آنان، جنگ و محاربه با خدا و رسول او تلقی شده و شدید‌ترین وذلت‌بارترین مجازات دنیوی و اخروی برای  عاملان آن،  پیش‌بینی گردیده است. و این خود لطف پرودگار نسبت به بندگانش را نشان می‌دهد و از اوج عزت و کرامت انسان و از اهمیت حقوق، آزادی ، آرامش مردم  و امنیت  جامعه اسلامی حکایت دارد.
4. محاربه به  علت سلب آرامش، آسایش، حقوق و آزادی مردم و از بین بردن امنیت جامعه و ایجاد خوف و و حشت در اجتماع گاهی کوشش بر ایجاد فساد در جامعه تلقی می‌شود و در این صورت، به عنوان «مفسد فی‌الارض»، مستحق اشد مجازات می‌گردد.
5.  عنوان «محاربه» از عنوان «بغی و جرم سیاسی» هم ‌به لحاظ موضوع و هم به‌لحاظ حکم از یکدیگر جدا هستند و بناید  این دو موضوع در مرحله قانونگذاری و یا بررسی قضایی با هم مخلوط و مشتبه شوند که متأسفانه چنین اشتباه و خلط موضوع در قانونگذاری ما پیش آمده است چنانکه در مباحث آینده به آن اشاره خواهد شد!
2-2- محاربه در روایات اسلامی
درمورد محاربه و افساد به علت اهمیت امنیت، آرامش و آزادی مردم، روایات زیادی وارد شده است که تعریف، مصادیق و احکام محارب را کاملاً روشن می‌سازند:
1. رسول خدا (ص) : « من شهر سیفه فدمه هدر» (4) 
«هر کس شمشیر ( یا هرنوع سلاح سرد و گرم) خود را بیرون بکشد (و درمیان مردم خوف و وحشت ایجاد کند) خون او هدر است»
2.امام باقر ( ع): « من حمل الّسلاح باللّیل فهو محارب» (5)  
هر‌کس شبانه اسلحه به دست بگیرد ـ اسلحه سردو گرم ـ (و مردم را بترساند و سلب امنیت کند ) او محارب است.
3. امام صادق (ع): « انّ المحارب هوکلّ من شهر الّسلاح و اخاف الطّریق.»(6)
محارب هرآن کسی است که صلاح به دست بگیرد، راهها و مـحل عبورومرور مردم را ناامن ساخته و ایجاد خوف و وحشت کند.
4. امام صادق(ع): « والامرالمحارب وهوالّذی یقطع الّطریق ویسلب الّناس و یغیّرعلی اموالهم…»(7)
محارب کسی است که راهزنی کندو  جاده‌ها را به روی مردم، رهروان و عابرین پیاده وسوار ببندد و نا امن سازد و مردم را لخت واموالشان را غارت کند ( جامعه و جاده‌ها را ناامن سازد) حکم او محول به امام  حاکم است که او را اعدام کند ویا به دار‌آویزد و یا دست وپایش را ببرد و یا او را تبعید ونفی بلد سازد و به تناسب جرمش او را مجازات کند.
5. امیر‌المؤمنین علی (ع): «من حارب الّناس حٌرب»(8)
هر کس به جنگ مردم برخیزد باید با او جنگید و با شدیدترین مجازات با او مبارزه و او را سرکوب کرد تا مردم در امنیت، آرامش و بی‌دغدغه زندگی کنند.
2-3-محارب در فقه اسلامی
محاربه در فقه اسلامی به طور مشروح مورد بحث و بررسی قرار گرفته و در کتب معتبر فقهی در کتاب «حدود»  باب مستقلی برای آن گشوده شده و  مجازات محارب از حدود الهی به‌حساب آمده است زیرا حدود و اندازه آن در اسلام و مخصوصاً در قرآن مجید تعیین و مشخص شده است و ما در این‌جا‌نظرات فقهی و شرعی برخی از فقهای بزرگ اسلام را نقل وسپس به جمع‌بندی و نتیجه‌‌گیری می‌پردازیم.
1. صاحب جواهر محارب را چنین تعریف می‌کند: «المحارب کلّ من جرّ الّسلاح اًو حمله لاخافه النّاس…»(9)
هر کس سلاح سرد یا گرم خودرا در جامعه ومیان مردم از غلاف و ضامن بیرون بکشد و آخته کند و آن را به‌دست بگیرد و مردم را بترساند، رعب و وحشت در میان مردم ایجاد و از جامعه سلب امنیت و آرامش  کند،  او محارب نامیده می‌شود و حکم محاربه در مورد او اجرا می‌گردد و این عمل خواه در صحرا انجام بگیرد، یا در دریا، یادر شهر و یا جاده‌ها همه آن‌ها از مصادیق محاربه است و این همان محاربه با خدا و رسول خدا می‌باشد.
2.حضرت امام خمینی (ره) می‌فرمایند: « المحارب هوکلّ من جرّد السلاح او جهّزه لاخافه الناّس و اراده الافساد فی‌الارض فی برٍّکان اوفی بحر، فی‌مصر اوغیره لیلاً او نهاراً…» (10)