دانلود پایان نامه درباره دوره های آموزش فنی و حرفه ای و آموزش ضمن خدمت کارکنان

در سال 1363 سازمان امور اداری و استخدامی کشور ، نظام آموزشی کارکنان دولت را به چهار دوره کلی تقسیم نمود که عبارت بودند از : 1- آموزش های عمومی 2- آموزش های شغلی
3 – آموزش های بهبود مدیریت 4- آموزش های معارف اسلامی
در سال 1364 سازمان امور اداری و استخدامی کشور از سازمان های دولتی خواسته بود که تقاضای خود را در مورد برگزاری دوره های بلند مدت به آن سازمان ارسال دارند که با توجه به ضرورت ارتقای سطح علمی و مدارک تحصیلی معلمان ، در سال 1365 دوره های بلند مدت کاردانی در 7 رشته تحصیلی (آموزش ابتدایی ، ریاضی ، تجربی ، دینی و عربی ، اداری و مالی ، امور تربیتی و تربیت بدنی ) و کارشناسی ناپیوسته در 3 رشته تحصیلی (امور تربیتی ، برق ، ماشین ابزار) با اخذ مجوز از سازمان امور اداری و استخدامی کشور راه اندازی شد.
طی سالهای 1361 تا 1365 دفتر آموزش ضمن خدمت توانست در زمینه توسعه آموزش های مدیریت پیشرفته ، اتخاذ سیاست عدم تمرکز در امور آموزش ضمن خدمت ، توسعه دوره های آموزش فنی و حرفه ای توسعه آموزش های غیرحضوری و جلب موافقت مسئولین برای ایجاد دوره‎های بلند مدت ادامه تحصیل معلمان و کارکنان اقدامات مهمی را انجام دهد.
طی سالهای بعد آموزش های بلند مدت از رشد چشمگیری برخوردار شده و دوره های کاردانی به 34 رشته و دوره های کارشناسی ناپیوسته به 46 رشته افزایش یافت که دوره های فنی و حرفه ای را نیز شامل می گردید. از سال 1369 پذیرش معلمان برای دوره های بلند مدت در سطح کارشناسی ارشد در 2 رشته تحصیلی (برق ، ساخت و تولید) آغاز گردید و در سال 1370 برای رشته های مدیریت آموزشی و برنامه ریزی آموزشی نیز در سطح کارشناسی ارشد دانشجو پذیرفته شد که در سالهای بعد رشته های کارشناسی ارشد نیز به 18 رشته افزایش یافت.
از سال 1370 با افزایش تعداد داوطلبان دوره های بلند مدت و گسترش رشته های تحصیلی ، آزمون مراکز آموزش عالی فرهنگیان به طور سراسری برنامه ریزی و اجرا گردیده است.
طی سالهای پس از سال 1370 آموزش ضمن خدمت شاهد تحولاتی در زمینه توسعه دوره های آموزش ضمن خدمت خصوصا˝ دوره های بلند مدت و توسعه دوره های کارشناسی ارشد در رشته‎‎های مورد نیاز و همچنین دوره های آموزش ضمن خدمت در راستای تغییر نظام آموزش و پرورش ، برگزاری بخشی از دوره ها به صورت کارگاه های آموزشی ، برگزاری سمینار ملی آموزش ضمن خدمت ، تهیه وتدوین متون آموزشی ویژه دوره های بلند مدت بوده است.
در این سال ها خصوصا˝ با توجه به اجرای نظام جدید آموزش متوسطه و لزوم آموزش نیروی انسانی، دوره های تأمین مدرس و دوره های توجیهی استانی گسترش یافت که از مهمترین اقدامات می‎توان به برگزاری آزمون سراسری جهت تأمین مدرس دوره های متوسطه نظام جدید و پیش‎دانشگاهی ، سنجش کیفیت روش های تدریس دروس ابتدایی و ریاضی راهنمایی در سطح کشور ، برگزاری جشنواره های روش تدریس دروس ابتدایی و ریاضی دوره راهنمایی اشاره نمود.
در دهه 70 گسترش آموزش های بلند مدت همچنان ادامه داشت. سرفصل های آموزشی و عناوین درسی مراکز آموزش عالی فرهنگیان با برنامه های آموزشی مصوب شورایعالی برنامه ریزی وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری منطبق شد و با ارائه آموزش های بلند مدت برای رشته آموزش ابتدایی در سطح کاردانی و کارشناسی به صورت نیمه حضوری موجب استقبال آموزگاران ابتدایی از این طرح گردید. با توسعه آموزش های ضمن خدمت ، در هر یک از استان ها برای انجام دادن امور آموزش های ضمن خدمت کارکنان ، به خصوص در بخش آموزش های بلند مدت ، حداقل یک مرکز آموزش عالی ایجاد شده که در مجموع 45 مرکز در سطح کشور به صورت مستقل اجرای آموزش‎های کارکنان را عهده دار شدند و در تعدادی از مراکز تربیت معلم دوره های بلند مدت ضمن خدمت نیز به مرحله اجرا در آمد.
در مهر ماه سال 1379 هیأت وزیران طی مصوبه ای ضمن محدود کردن دوره های بلند مدت مقرر نمود تا دستگاه های دولتی به ازای گذراندن حداقل 176 ساعت آموزش ضمن خدمت کوتاه مدت مصوب ، معادل یک ماه حقوق و فوق العاده شغل برای یک بار در طول سال به کارکنان خود پرداخت نماید. در اردیبهشت ماه سال 80 برابر مصوبه هیأت وزیران دستگاه های دولتی موظف شدند تا برنامه های آموزش ضمن خدمت کارکنان خود را به نحوی تنظیم نمایند که هر یک از کارکنان به طور متوسط 40 ساعت آموزش سالانه و هر یک از مدیران به طور متوسط از 100 ساعت آموزش سالانه برخوردار شوند.
در اسفند ماه سال 1380 در اجرای مواد 44 و 45 قانون استخدام کشوری و ماده 150 قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی ، نظام جدید آموزش کارکنان دولت توسط سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور تهیه و ابلاغ گردید که بر اساس آن دوره های بلند مدت محدود و ساز و کارهایی پیش بینی شده است تا امتیازات مترتب بر دوره های بلند مدت برای افرادی که در مسیر خدمت تحت شرایطی دوره های کوتاه مدت را طی می نمایند مورد استفاده قرار گیرند. ضمناً دوره های کوتاه مدت به چهار دوره : آموزش توجیهی ، شغلی ، عمومی و بهبود مدیریت تقسیم گردید و دستگاه های دولتی موظف شدند نظام جامع آموزش کارکنان خود را مشتمل بر پیش بینی آموزش های مورد نیاز در مسیر شغلی به تفکیک هر یک از مشاغل موجود در دستگاه ، تهیه و تدوین نمایند.
در بهمن ماه سال 1381 در اجرای مصوبه شورای عالی اداری ، (موضوع تحقق دولت الکترونیک و نظام آموزش کارکنان دولت ، برنامه آموزش فناوری اطلاعات IT) در قالب هفت مهارت :
1- مفاهیم پایه فناوری اطلاعات 2- استفاده از کامپیوتر و مدیریت فایل ها 3- واژه پردازها
4- صفحه گسترده ها 5- بانک های اطلاعاتی 6- ارائه مطالب 7- اطلاعات و ارتباطات توسط سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور ابلاغ شد که بلافاصله اجرای دوره های آموزش ضمن خدمت مزبور برای کلیه معلمان و کارکنان آغاز گردید.
طبق اساسنامه جدید مراکز تربیت معلم که در اسفند ماه سال 1381 به تصویب شورای گسترش آموزش عالی رسید ، اجرای آموزشهای بلند مدت و کوتاه مدت ضمن خدمت فرهنگیان از وظایف مراکز تربیت معلم محسوب گردید و از ابتدای سال 82 مقرر شد تا علاوه بر دوره های بلند مدت ، دوره های کوتاه مدت آموزش ضمن خدمت نیز در مراکز تربیت معلم به مرحله اجرا گذاشته شود.
با توجه به مفاد قانون برنامه سوم توسعه ، مبنی بر ارتقاء یک مقطع سطح تحصیلی فرهنگیان ، با وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری هماهنگی لازم به عمل آمد و طی سال های اخیر دوره های آموزشی بلند مدت فرهنگیان در سطح کاردانی در مراکز تربیت معلم و در سطح کارشناسی در دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی به مرحله اجرا در آمده است.
بخش دوم: بهره وری نیروی انسانی
2-18 مقدمه:
بهبود بهره وری موضوعی بوده است که از ابتدای تاریخ بشر و در کلیه نظامهای سیاسی و اقتصادی مطرح بوده است. اما تحقیق در مورد چگونگی افزایش بهره وری بطور سیستماتیک و در چهارچوب مباحث علمی تحلیلی از حدود ۲۳۰ سال پیش به این طرف بطور جدی مورد توجه اندیشمندان قرار گرفته است.
واژه «بهره وری» برای نخستین بار بوسیله فرانسوا کنه ریاضیدان و اقتصادان طرفدار مکتب فیزیوکراسی (حکومت طبیعت) بکار برده شد. «کنه» با طرح جدول اقتصادی ، اقتدار هر دولتی را منوط به افزایش بهره وری در بخش کشاورزی می داند. در سال ۱۸۸۳ فرانسوی دیگری بنام لیتره بهره وری را دانش و فن تولید تعریف کرد. با شروع دوره نهضت مدیریت علمی در اوایل سالهای ۱۹۰۰، فردریک وینسلوتیلور و فرانک لیلیان گیلبریت به منظور افزایش کارائی کارگران، درباره تقسیم کار ، بهبود روشها و تعیین زمان استاندارد، مطالعاتی را انجام دادند. کارائی بعنوان نسبتی از زمان واقعی انجام کار به زمان استاندارد از پیش تعیین شده تعریف شد. بطور مثال اگر از کارگری در ۸ ساعت کار انتظار تولید ۱۰۰ واحد محصول را داشته باشیم اما در عمل کارگر مزبور ۹۶ واحد تولید کند گفته می شود کارائی آن ۹۶% است.
اما واژه ای که به تدریج جنبه عمومی تر و کلی تر پیدا کرد و در ادبیات مدیریت رایج گردیده « بهره وری » بود که در سال ۱۹۵۰ سازمان همکاری اقتصادی اروپا بطور رسمی بهره وری را چنین تعریف کرد :
(بهره وری حاصل کسری است که از تقسیم مقدار یا ارزش محصول بر مقدار یا ارزش یکی از عوامل تولید بدست می آید. بدین لحاظ می توان از بهره وری سرمایه، مواد اولیه و نیروی کار صحبت کرد.)
سازمان بین المللی کار بهره وری را چنین تعریف کرد است :
(بهره وری عبارتست از نسبت ساده به یکی از عوامل تولید اززمین ، سرمایه، نیروی کار و مدیریت.)
در این تعریف «مدیریت» بطور ویژه یکی از عوامل تولید در نظر گرفته شده است. نسبت تولید به هر کدام از این عوامل معیاری برای سنجش بهره وری محسوب می شود.در اطلاعیه تشکیل مرکز بهره وری ژاپن در سال ۱۹۵۵ در ارتباط از بهبود بهره وری چنین بیان شده است :