شناسایی عوامل موثر بر مزیت نسبی ایران در صادرات میگو- قسمت ۱۰

شناسایی عوامل موثر بر مزیت نسبی ایران در صادرات میگو- قسمت ۱۰

۱۰,۸۱۵ 

 

۱٫۷۶% 

 

۲٫۶۲% 

 

۰٫۱۸% 

 

۰٫۳۲% 

 

 

۱۳۸۴ 

 

۷,۰۴۵ 

 

۱۴,۹۵۲ 

 

۱٫۹۵% 

 

۳٫۳۷% 

 

۰٫۲۰% 

 

۰٫۴۲% 

 

 

۱۳۸۵ 

 

۱۱,۹۱۴ 

 

۱۶,۰۳۲ 

 

۲٫۶۸% 

 

۳٫۱۵% 

 

۰٫۳۱% 

 

۰٫۴۲% 

 

 

۱۳۸۶ 

 

۷,۲۹۷ 

 

۱۶,۵۶۸ 

 

۱٫۶۴% 

 

۲٫۸۱% 

 

۰٫۱۷% 

 

۰٫۳۷% 

 

 

۱۳۸۷ 

 

۸,۴۹۰ 

 

۱۹,۴۹۳ 

 

۱٫۸۹% 

 

۲٫۹۸% 

 

۰٫۱۸% 

 

۰٫۳۸% 

 

 

۱۳۸۸ 

 

۱۵,۱۹۶ 

 

۲۶,۵۵۵ 

 

۲٫۹۲% 

 

۳٫۹۰% 

 

۰٫۲۹% 

 

۰٫۴۶% 

 

 

۱۳۸۹ 

 

۹,۳۹۲ 

 

۳۰,۴۰۷ 

 

۱٫۶۵% 

 

۳٫۹۱% 

 

۰٫۱۵% 

 

۰٫۴۵% 

 

جدول ۲-۴ هزینه مصرفی میگو در خانوار شهری و روستایی[۲۰]
نکته قابل توجه، مقایسه این آمار با سهم مصرف و هزینه کرد سایر منابع پروتئینی و غذایی است به عنوان مثال سهم هزینه هر خانوار شهری و روستایی برای خرید مرغ، خروس و جوجه به ترتیب ۱۹۲۵۲۲۳ ریال و ۱۶۸۹۸۴۸ ریال می‌باشد و این ارقام برای مجموع سوسیس و کالباس به ترتیب ۲۱۱۱۰۳ و ۱۱۷۷۰۵ ریال می‌باشد . [۲۰]

 

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت fotka.ir مراجعه نمایید.

 

 

۲-۷-۴ وضعیت صادرات ایران

 

با توجه به مطالب عنوان شده درباره وضعیت تولید میگو و از طرفی وضعیت مصرف آن در کشور می‌توان نتیجه گیری نمود که ضمن وجود توانایی و امکانات بالفعل و بالقوه بالای تولید در کشور، میزان مصرف بازار داخلی میگوی در شرایط فعلی کمتر از ده هزار تن بوده و در صورت افزایش مناسب تولید بعنوان رقیب برای صادرات آن محسوب نمی‌گردد . لذا آنچه مسلم است صادراتی بودن این صنعت می‌باشد. []
بر اساس برآوردهای صورت گرفته، در سال‌های ابتدایی از آغاز پرورش میگو بالغ بر۹۰ درصد از محصول پرورش یافته به کشورهای دیگر صادر می‌شد هر چند که این مقدار به تدریج و با افزایش تولید کاهش یافت ولی می توان ادعا نمود که همچنان نیز بخش زیادی از تولید این محصول به کشورهای دیگر صادر می‌گردد . اما آنچه که آمارهای ارائه شده نشان می‌دهد در دهه ۸۰ وضعیت، صادرات این محصول روند رو به رشدی را از خود نشان نمی‌دهد، مخصوصا در سال‌های اخیر با رکود بازار جهانی و کاهش قیمت جهانی میگو، صادرات میگو کاهش یافته است . پس از گذشت شش سال و در سال۱۳۸۰ نیز همچنان روند افزایشی در تولید تداوم داشته است که متاسفانه در سال ۱۳۸۱ شرایط بوجود آمده در سطح بین المللی موجب کاهش در تولید میگو گردید . از جمله این عوامل ، کاهش ناگهانی قیمت جهانی میگو ناشی از حادثه ۱۱ سپتامبر، بروز سرمای غیر مترقبه و همچنین بیماری ویروسی لکه سفید می‌باشد که در نتیجه آن‌ ها خسارات فرآوانی به تولید‌کنندگان میگو در کشور وارد گردید. از آن به بعد وضعیت تولید میگوی کشور هیچ‌گاه نتوانست شرایط ایده آل خود را در تولید باز یابد و بسیاری از سرمایه گذاران با مشکل کمبود نقدینگی و در نتیجه با عدم پرداخت تعداتشان مواجه گشتند. [۱۹]
بررسی روند تولید میگو درکشور نشان می‌دهد که پس از سال ۱۳۸۱ اگرچه صنعتگران این بخش توانستند خیلی زود میزان تولید خود را به شرایط قبلی بازگردانند ولی این بار نیز به دلیل عدم توجه به هشدار سازمان استاندارد غذایی اتحادیه اروپا مبنی بر احداث آزمایشگاهی زیر نظر این سازمان در ایران برای تایید کیفیت میگوی صادراتی که مهلت آن تا پایان سال ۱۳۸۳ اعلام شده بود، باعث گردید صادرکنندگان ایرانی در سال‌های بعد نتوانند از ظرفیت‌های خود استفاده نمایند، بدین ترتیب بازار صادراتی این محصول در اروپا نیز از بین رفت و تا چندین سال پس از آن هرگز این صنعت نتوانست جایگاه خود را در بازارهای اروپایی باز یابد.
با بررسی اطلاعات ارائه شده می‌توان دریافت که باتوجه به گسترش صنعت پرورش میگو در کشور سهم میگو در تجارت آبزیان تغییر زیادی نداشته و صادرات این محصول طی سال های اخیر افزایش نیافته است . تغییرات سالیانه از لحاظ مقداری و ارزشی صادرات میگو نشان می‌دهد در این سال ها درصد افزایش ارزشی صادرات بیش از درصد افزایش مقداری آن می‌باشد و این بدین معناست که میگوی صادراتی کشور با قیمت بالاتری به بازارها عرضه شده است. [۱۸]

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *