فعالیت فارماکولوژیک :
بنظر می رسد بنزودیازپینها در سیستم عصبی مربوط به گاما آمینوبوتیریک اسید ( (GABA وگلین که دو نورترانس میتر مهاری اساسی درمغز ونخاع شوکی هستند موثر واقع می گردد فعالیت آرامبخش بنزویازپینها که تا حدودی با باربیتوراتها وسایر آرامبخشها مشترک است ممکن است مربوط به گیرنده های( (GABA درمناطق مختلف مغز باشد اخیرا شناسایی گیرنده های بنز ودیازپین درمغز ، زمینه تازه ای برای پژوهش گشوده است خاصیت ضد اضطراب این داروها ( مجزا از تاثیر آرامبخش ) ممکن است مربوط به این گیرنده باشد .
عوارض جانبی :
رویهم رفته بنزودیازپینها عوارض سمی کم و آثار نامطلوب ثابت معدودی دارند . شایعترین آثار جانبی بنزودیازپینها مربوط به سلسله اعصاب مرکزی است : ضعف عضلات آتاکسی لکنت زبان ، سر گیجه ، خواب آلودگی ، کونفوزیون .
مسمومیت :
دررابطه باخطر مسمومیت با دوز بالا واحتمال سوء مصرف بنزویازپینها سالم تر از سایر داروهای ضد اضطراب نظیر باربیتوراتها ، مپروپامات هستند. بنزودیازپینها از نظر خطر مسمومیت با مقادیر زیاد سالمترین داروهای موثر بر روان هستند .
آیا بنز ودیازپینها موثر هستند ؟ بطور کلی ، قرائن کافی وجود دارد که تاثیر وبی خطر بودن بنز و دیازپینها وبرتری آنها را نسبت به باربیتوراتها در درمان اضطراب نشان می دهد .
داروهای بولکه کننده بتا – آدرنرژیک :
از قبیل پروپرانولول ، پرکتولول ، سوتالول .
بتا – بلوکه ها مثل پروپرانونول قطعا در درمان بعضی از اختلالات اضطراب مفید هستند بخصوص وقتی علائم جسمی مثل طپش قلب ، بارز است مفید تر واقع می گردند آنتی دپرسانها در درمان اضطراب .
ایمی پرامین : ایمی پرامین نخست داروئی که برای خاموش کردن حملات هراس ، در بیمارانی که قبلا از بنزو دیازپین و سایر آرامبخش ها خیری ندیده بودند موثر شناخته شد .
مهارکننده های مونو آمین اکسید از :
اگر چهMAOI نخست برای درمان افسردگی مصرف شدند معهذا قبل از آن تاثیر آنها در درمان حالات اضطراب منجمله علائم شدید اضطراب – فوبی – فوبی ها وسندرمهای مرکب افسردگی – اضطراب مورد توجه قرار گرفته بود .
MAOIها داروهای خط اول در درمان اضطراب نیستند . معهذا یکی از امکانات‌برای پزشکی هستند که‌باگروهی‌بیمار‌مبتلا‌به‌اختلالات اضطراب‌سروکار
دارد ( گلدبرگ ، 1371)
اغلب بیمارانی که برای اضطراب خود دارو مصرف می کنند امیدوارند که روزی بتوانند بدون مصرف دارو زندگی طبیعی داشته باشند با این حال ممکن است ، بیماران شفا بافته نیز پس از چند سال به حملات خفیف اضطراب دچار شوند به همین دلیل حتی پزشکانی که به دارو درمانی اصرار می کنند از بیماران می خواهند خود را به ابزار رفتار درمانی مجهز کنند تا از برگشت اضطراب در امان بمانند ( هندلی ، 1371)
2- روشهای خود میزانی کاهش اضطراب
سه روش عمده خود میزانی ، آرام سازی ، بیوفیدبک ، مراتبه است .
این روشها را در موقعیتهای اضطرابی زیر باید مناسب تلقی نمود :
1-برای بیماران مبتلا به اضطراب منتشر .
2-بعنوان جزئی از درمان دفع حساسیت برای موقعیتهای اضطراب انگیز خاص نظیر فوبیها وترس از اعمال طبی ،