1-1-3–6- نوع و مقدار رس
نوع و مقدار مواد رسی در آبگذری خاک اهمیت فوق العاده دارد. اگر فقط اندازه ذرات رسی را در نظر گیریم، ملاحظه می کنیم که عبور از توده خاکی که مرکب از ذرات کروی به قطر کمتر از 002/0 میلی متر است، به کندی صورت می گیرد. بدیهی است اگر مسئله هم آوری ذرات رسی و تشکیل خاکدانه در کار نبود، بسیاری از خاکهای رسی نفوذ ناپذیر می بودند. برخی از انواع رس مانند مونتموریلونیت در اثر جذب آب آماس کرده و نفوذپذیری را تقلیل می دهند، برخی دیگر مثل کائولونیت انقباض و انبساط حاصل نمی کند. بنابراین نفوذپذیری خاک های محتوی کائولونیت به مراتب از آبگذری خاکهای مونتموریلونیتی بیشتر است (بای بوردی، 1383).
1-1-3-7- سدیم تبادلی
سدیم تبادلی خاک در صورتی که از ده تا پانزده درصد تجاوز کند، موجب انتشار و پراکنندگی ذرات خاک گردیده و خاک حاصله بسیار متراکم خواهد بود. خلل و فرج این خاکها نسبت به خاکهای محتوی یون کلسیم، اندک بوده و سدیم تبادلی تا 90 درصد از ضریب آبگذری این خاکها را که معمولا آهکی هستند، می کاهد (بای بوردی، 1383).
1-1-3-8- تراکم خاک
تراکم خاک نیزکه در اثر عبور دام و یا ماشین آلات سنگین صورت می گیرد با ازبین بردن پیوستگی خلل و فرج و کاستن تخلل خاک آبگذری را تنزل می دهد ولی این تراکم اولیه بویژه اگر سطح آب زیرزمینی نیز نواسان کند، دائمی نبوده و صدمه قابل توجهی به زمین وارد نمی سازد (بای بوردی، 1383).
1-2- شوری
به وجود بیش از حد مقادیر نمک محلول در آب و یا خاک می باشد شوری یا هدایت الکتریکی با
واحد دسی زیمنس بر متر بیان می شود خاکها با هدایت الکتریکی بیش از 4EC ˃ 4 dS/m) ( شور
نامیده می شوند.
1-3- نسبت جذبی سدیم ( SAR)
نسبت غلظت سدیم (Na) ، به کلسیم (Ca) و منیزیم (Mg) می باشد که با واحد (ریشه میلی اکی والان در لیتر) بیان می شود.

مطلب مرتبط :   دلبستگی و چگونگی پیدایش آن درانسان

1-4– پیشینه تحقیق
در تحقیقی که توسط امداد و همکاران (1381) طی مطالعه ای تأثیر کیفیت های مختلف آب آبیاری (شوری و سدیمی) بر نفوذ پذیری نهایی خاک در آبیاری جویچه ای را بررسی نموده و نشان دادند که با افزایش نسبت جذبی سدیم، سرعت نفوذپذیری نهائی خاک بصورت معنی داری نسبت به تیمار شاهد کاهش و با افزایش شوری، سرعت نفوذ افزایش می یابد.
کلمن (1991) اظهار کرد که پراکندگی رسها مکانسیم اصلی در کاهش هدایت هیدرولیکی و نفوذ پذیری
خاکها می باشد.
اسکوفید و همکاران (1995) نشان دادند که هدایت هیدرولیک خاک با افزایش درصد سدیم قابل تبادل کاهش می یابد. پدیده پراکندگی و تورم ذرات رس در خاک با یکدیگر در ارتباط بوده و می تواند هدایت هیدرولیکی خاک را کاهش دهد.
هدس (1982) بیان داشت که آب با نسبت جذبی سدیم بالا بخاطر پراکندگی ذرات رس و تورم آنها موجب کاهش پایداری ساختمان خاک گردیده و نهایتاًُ سبب کاهش نفوذپذیری می شود.
استر اظهار داشت که سرعت نفوذ پذیری توسط خواص شیمیایی کیفیت آب آبیاری و اثر آن بر سطح خاک کنترل می شود و با افزایش نسبت جذبی سدیم، نفوذ پذیری کاهش می یابد.
تحقیقات پاترسون (1996) نشان داد که افزایش قابل توجه نسبت جذبی سدیم در پساب فاضلاب خانگی منجر به کاهش هدایت هیدرولیکی اشباع خاک می گردد، وی مشاهده نمود که با افزایش نسبت جذبی سدیم از مقدار صفر به سه، هدایت هیدرولیکی اشباع خاک به میزان 50 درصد کاهش یافته و در صورت افزایش نسبت جذبی سدیم ازصفر به 15، میزان کاهش عامل 79 درصد بوده است.
راد و لاودی )1990 (اظهار داشتند که سرعت نفوذ آب و هدایت هیدرولیکی در خاکها تحت تأثیرسدیم