کف اول
417305
کف دوم
428191
کف سوم تا نهم
424109
بام
411408
سازه 20 طبقه
کف اول
254465
کف دوم
263991
کف سوم تا بیستم
260362
بام
253105
روش تحلیل سازه ها
رشد قدرت فن آوری کامپیوترها امکان محاسبات دقیق را فراهم می کند که همزمان با آن روش های تحلیلی هم پیچیده شده اند.
از دیرباز جهت تحلیل و طراحی سازه ها از روش های متفاوتی استفاده شده است که شامل تحلیل استاتیکی خطی، تحلیل استاتیکی غیر خطی، تحلیل دینامیکی خطی و در نهایت تحلیل دینامیکی غیر خطی می شوند. بنابراین تحلیل ها تغییر عمده ای یافته و از حالت تحلیل ارتجاعی به تحلیل دینامیکی غیر خطی ارتقا یافته اند. ساده ترین این روش ها تحلیل استاتیکی خطی است که در آن رفتار تمامی اعضا در محدوده خطی تعریف شده یا به بیان دیگر در نظر گرفتن رفتار ارتجاعی خطی برای اجزای یک سازه و کلیه بارهای استاتیکی مدل می شوند. در تحلیل خطی فقط اعضای اصلی مدل می شوند و اعضای غیر اصلی فقط برای تغییر شکل های حاصل از تحلیل کنترل می شوند، زیرا اعضای غیراصلی معمولا تحت بارهای رفت و برگشتی کاهش سختی و مقاومت قابل توجهی خواهند داشت و به سرعت از سیستم بابری جانبی خارج می گردند.
روش تحلیل استاتیکی
روش های تحلیل استاتیکی هنگامی مناسب هستند که پاسخ سازه هنگام زلزله عمدتا ناشی از ارتعاش در مود اول باشد یا به عبارت دیگر اثر مودهای بالاتر قابل توجه نباشد. هنگامی اثر مودهای بالاتر از مود اول قابل توجه نیست که ساختمان کوتاه و منظم باشد لذا برای ساختمان های بلند و نامنظم لازم است از روش های تحلیل دینامیکی استفاده شود.
در روش تحلی استاتیکی فرض های زیر انجام می گردد:
رفتار مصالح خطی هستند.
با اینکه نیروی زلزله وارد به یک سازه دارای ماهیت دینامیکی می باشد ولی در این روش این نیرو به صورت بار معادل استاتیکی به سازه وارد می گردد و در نهایت کل نیروی زلزله مورد نظر به صورت ضریبی از وزن کل سازه محاسبه می گردد.
ولی در واقعیت رفتار مصالح از ماهیت خطی و الاستیک برخوردار نبوده و این مسئله به استفاده از روش های غیر خطی منجر می گردد. در این راستا می توان از روش تحلیل استاتیکی غیر خطی فزاینده نام برد[62]. این روش مناسبی در پیش بینی نیازهای تغییر شکل و نیرو بوده و در آن تمامی خصوصیات مهم پاسخ غیر خطی و خطی ارایه می شوند. در این روش تحلیلی، بارهای جانبی به صورت الگوهای از پیش تعیین شده به کار می روند و به صورت تقریبی نیروهای اینرسی نسبی را در موقعیت جرم های واقعی تعمیم یافته نشان می دهند. تغییر شکل ها و نیروهای داخلی در هر سطحی از تغییر مکان محاسبه می شوند. این ها تخمینی از نیاز تغییر شکل و مقاومت سازه هستند که با ظرفیت موجود قابل مقایسه اند. این روش تصویر کاملی از رفتار سازه از مرحله الاستیک تا فروریزش را در اختیار قرار میدهد. اما ماهیت استاتیکی و مستقل از بار این نوع تحلیل و تناسب نتایج آن با مود غالب ارتعاشی، از نقاط ضعف این روش به حساب می آیند.