از حجم فعالیت های سازمان باید کاست. از استراتژی‌های کاهش و یا واگذاری استفاده کرد و اگر انتخابی پیش رو نبود باید شرکت را واگذار کرده و منحل نمود.
از دیگر ابزارهای مهم استفاده شده در این تحقیق استفاده از کارت امتیاز دهی متوازن می‌باشد که به شرح آن می‌پردازیم.
2-8 کارت امتیازی متوازن
کارت امتیازی متوازن نظامی برای مدیریت عملکرد است که ایده اولیه آن سال ۱۹۹۰، در خلال تحقیقات رابرت کاپلان و دیوید نورتون، در زمینه روش‌های نوین سنجش عملکرد سازمان‌ها شکل گرفت. این ایده در طول زمان توسعه و تکامل فراوان یافت تا جایی که یک ابزار سنجش و اندازه‌گیری عملکرد، اکنون به یک نظام مدیریت استراتژیک تبدیل شده‌است. کارت امتیازی متوازن استراتژی سازمان را از چهار جنبه کلیدی «مالی»، «مشتریان»، «فرایندهای داخلی» و «رشد و یادگیری» بررسی می‌کند. روش کار به این صورت است که ابتدا در وجه مسایل استراتژیک، موضوع‌های استراتژیک تعیین می‌شود. سپس برای شناخت دقیق‌تر نحوه امکان دستیابی به اهداف مورد نظر در موضوع‌های استراتژیک، به سراغ وجه فرآیند و عملیات رفته، مشخص می‌کنیم که برای برآورده ساختن انتظارهای ذی‌نفعان و تحقق موضوع‌های استراتژیک، فرآیندهای داخلی سازمان باید چه شرایط و ویژگی‌هایی داشته باشند و در این حوزه باید به چه اهدافی دست یابیم. در نهایت در وجه رشد و یادگیری به شناسایی سرمایه‌گذاری‌های لازم بر روی منابع انسانی، سیستم‌های اطلاعاتی و فرهنگ سازمانی می‌پردازیم تا امکان و بستر دستیابی به اهداف تعیین‌شده در وجه فرآیندهای داخلی فراهم شود(کارت امتیاز متوازن 20،1384).
کارت امتیازی متوازن زبان مشترکی را پدید آورده که مدیران می‌توانند از آن برای بحث در مورد جهت‌گیری و اولویت‌های سازمان خود استفاده کنند. اهداف و شاخص‌های عملکردی در چهار وجه مستقل نیستند و ارتباطات علت و معلولی بین آنها وجود دارد. .
2-9 رابطه ی بین برنامه ریزی استراتژیک و کارت امتیازدهی متوازن
رابطه ی بین برنامه ریزی استراتژیک و کارت امتیازدهی متوازن بسیار مهم است تا جایی که می توان آنها را مکمل هم در نظر گرفت. وظیفه‌ی اصلی کارت امتیازدهی متوازن ترجمه‌ی رهنمودهای استراتژیک شرح داده شده در برنامه ریزی استراتژیک به روشی است که هر کس در سازمان بتواند آن را درک کند. هدف از این کار این است که بتوان استراتژی‌ها را در سازمان در بلند مدت عملی نموده و بر آنها نظارت داشت(منطقی و زهرابی 2011).
2-10 رابطه ی بین کارت امتیاز دهی متوازن و QFD
در ابتدا به تعریف QFD و قابلیت کاربرد آن در برنامه‌ریزی استراتژیک می‌پردازیم. در این تحقیق از QFD به عنوان ابزاری جهت تدوین استراتژی و ایجاد یک نظو منطقی در آن استفاده می گردد.
2-10-1 گسترش عملکرد کیفیت
این روش یکی از ابزارهای کیفی جهت دستیابی به نیازها و خواسته‌های مشتری است که به کمک آن می‌توان خدمات و محصولات منطبق با نیازهای مشتری را طراحی نمود. این تکنیک در اواخر دهه 60 و اوایل دهه‌ی 70 در ژاپن پدید آمد و یک روش سیستماتیک و تحلیلی برای کسب خواسته‌های مشتریان است.(جوادین و شاه حسینی، 2007) عنصر مرکزی QFD، خانه کیفیت نامیده می شود. خانه کیفیت خواسته های مشتری را به مشخصه های فنی مرتبط می‌سازد(رضایی و دیگران 8،1380).
به منظور اجرای موفق خانه کیفیت، شناسایی مشتریان، جمع‌آوری خواسته‌ها و تعیین وزن‌های خواسته‌های آنها ضروری است.
خانه‌ی کیفیت از دو بخش اصلی “چه چیزها” و “چگونه ها” تشکیل شده است. هنگام استفاده از QFD مهمترین کار تعریف و فهمیدن “چه چیزها” و “چگونه ها” است. در این تحقیق، استراتژی‌های حاصل از ماتریسSWOT که به وسیله‌ی کارت امتیاز دهی متوازن به چهار بعد تقسیم شده‌اند، در ماتریس خانه کیفیت نقش چه چیزها را بازی می‌کنند. در واقع کارت امتیازدهی متوازن به عنوان ابزاری قوی برای تعریف “چه چیزها” در QFD به کار می آید.
2-11 معیارهای انتخاب استراتژی‌ها
استفاده از معیارها جهت تفکیک و غربال‌‌سازی استراتژی‌ها در پروژه، باعث پیشبرد آن در جهت بهبود و تعالی و سهولت در امر تصمیم‌گیری می‌گردد. معیارهای گوناگونی وجود دارد که نحوه‌ی انتخاب و استفاده از آنها بر اساس نوع محیط کاری می‌باشد.این معیار‌ها شامل معیارهای مدل EFQM، مدل دمینگ، مدل مالکوم بالدریج و….
از آنجا که در این تحقیق به بررسی محیط های پروژه محور پرداخته شده است، ازمعیارهایی که بیشتر در پروژه ها جهت انتخاب استراتژی کاربرد دارد استفاده می‌گردد.
2-11-1 معیارهای مورد استفاده در محیط‌های پروژه محور
دون و فلو(1987) معیارهای اصلی انتخاب را در پنج گروه به صورت زیر دسته بندی کرده اند:
اهداف کارفرما
ویژگی‌های کارفرما
ویژگی‌های پروژه
شاخص‌های پروژه
ویژگی‌های منطقه‌ای پروژه
اهداف کارفرما در کشورهای در حال توسعه شامل زیر معیارهایی است: کاهش هزینه، کوتاه کردن زمان، رسیدن به محصول با کیفیت بالا، کاهش ریسک‌های کارفرما، ساخت تسهیلات کارا و موثر(گلابچی و فرجی 591،1389)