تیراندازی تصادفی یه پسر بچه دو ساله به مادرش در ایالت آیداهوی آمریکا در روز گذشته منتهی به یتیم شدن اون شد، اما سوال اینجاس که این جوری کشتارها در آینده چقدر می تونن تکرار شن؟

به گزارش آلامتو به نقل از مهر ؛ بازم خبر تیراندازی و قتل از رسانه های امریکایی منتشر شد. اما این بار قاتل نه یه پدر و مادره و نه یه دانش آموز دبیرستانی. این بار یه بچه دوساله تونست مادر خود رو به قتل برسونه!

قاتل

به مانند بقیه وقایع تیراندازی در آمریکا، هیچ عکسی از صحنه جرم اتفاق روز گذشته منتشر نشد و فقط به منتشر کردن چند عکس از نمای بیرون فروشگاه والمارت (محل وقوع حادثه) اکتفا شد.

آتلانتیک در تحلیلی دور ماجرای تیراندازی روز گذشته در ایالت آیداهوی آمریکا نوشت: زیاد اتفاق نمی افته که یه تیراندازی مرگبار توجه عمومی و ملی رو در آمریکا به خود جلب کنه. طبق تحقیق انجام شده روی این جوری حوادث در دو سال گذشته، ده ها تیراندازی منتهی به مرگ اتفاق افتاده که از توجه روزمره مردم بدور مونده. حتی تشعشعات تیربارانای دسته جمعی هم با احتمال خیلی کم باعث جلب توجه رادار احساسات آمریکاییا شده.

این وسط، بعضی وقتا حوادثی اتفاق افتادن که به درستیً نفس جامعه آمریکا رو به شماره انداخته ان. یکی از اونا، واقعه دیروز آیداهوست که در اون کودکی که بهمراه مادرش در فروشگاه زنجیره ای والمارت در حال قدم زدن بود، یه دفعه اسلحه مخفی مادرش رو از کیف اون بیرون آورد و با شلیک به سمت مادرش، اونو کشت. دلایل زیادی واسه توجیه جلب توجهات عمومی به این حادثه هست: حالا فصل تعطیلات و تفریح آمریکایی هاست و جریان اخبار در جامعه آروم و کنده؛ قربونی مادری جوون بوده و تنها ۲۹ سال سن داشته؛ این واقعه در فروشگاه والمارت که یه شعبه از اون بیخ گوش خیلی از آمریکایی هاست، اتفاق افتاده.

قاتل

ورونیکا راتلیج (مقتول) و پسرش

با تموم این اوصاف و دلایل فوق، دلیل اصلی بولد شدن این خبر، قاتل کوچیک اون هستش؛ پسر بچه ای دو ساله که حتی نمیدانسته در حال انجام چه جنایتیه، مادرش رو بنا به اتفاق کشته. این اتفاق چیجوری میتوانسته اتفاق بیفته؟ چند مرتبه در آینده تماشاگر اینجور وقایعی هستیم؟ مثل خیلی از سوالات درباره خشونتای به وجود اومده از طریق تیراندازی در جامعه آمریکا، جواب به این سوالات هم نامعلوم و مبهمه و مع الاسف آمار قابل اتکایی از وقایع تیراندازی بوسیله کودکان در دسترس نیس.

بذارین از آیداهو شروع کنیم؛ خبرنگاران از معاون کلانتر پرسیدن به چه دلیل مقتول تونسته اسلحه به فروشگاه بیاره؟ جواب این بود که این موضوع بسیار معمولی در این منطقه س و خیلی از مردم، اسلحه به همراه دارن. مردم ایالت آیداهو از دید تعداد تملک اسلحه جزو ایالتای پیشرو هستن و مقتول این ماجرا، مجوز حمل مخفی اسلحه داشته. پدرخوانده مقتول عنوان کرده، اسلحه داخل یه کیسه زیپ دار در داخل کیف زنونه مقتول قرار داشته اما پسر بچه تونسته اونو باز کرده و اسلحه رو بدست آورد.

در اول سال ۲۰۱۴ و در بین تمرین تیراندازی در آریزونا هم، کنترل یه اسلحه یوزی از دست یه کودک ۹ ساله خارج شد و منتهی به مرگ مربی اون گشت. هر چند این جوری وقایع بیشتر از راه رسانه ها گزارش می شه، اما پایگاه داده ای موجود نیس و ارگانی وجود نداره که بتونه آمار دقیق این جوری وقایع رو اعلام کنه. مرکز کنترل و مریضی آمریکا اعلام کرده که تنها آمار ۱۷ ایالت در سال ۲۰۱۱ هست و طبق اون، ۱۱ مورد قتل بر اثر تیراندازی افراد کمتر از ۱۴ سال اتفاق افتاده. هر چند این یه داده قابل اعتناست اما چیزی درباره تصویر کلی این جوری حوادث در کل کشور ارائه نمی ده. مثلا جواب به این سوالات بازم مبهمه: این اعداد در ایالتایی با آمار اسلحه بالا بوده یا کم؟ در این ایالتا قوانین سفت و سختی واسه حمل اسلحه وجود داشته یا قوانین آسون بودن؟ چند قاتل زیر ۱۰ سال دارن؟ شرایط در مورد وقایع اتفاق افتاده از راه نوجوانان ۱۴ تا ۱۸ سال چیجوریه؟

در سال ۲۰۱۳، روزنامه نیویورک تایمز، یه نگاه دلخراش به تیراندازیای منتهی به مرگ از راه کودکان انداخت و در آخر اینطور نتیجه گیری کرد: “ما صدها مورد از این وقایع که در اونا قاتل یه کودک بوده رو بررسی کرده و دریافتیم اندازه واقعی این وقایع دو برابر اون چیزیه که رسماً از راه مقامات بیان می شه”. حال بحث اینجاس که تا وقتی که اسلحه و مجوز حمل اون فت و فراوون در جامعه آمریکا هست، چیجوری میشه از دسترسی کودکان به اسلحه های موجود در دست افراد بزرگسال جلوگیری کرد؟

چیجوری سلامت روحی خود رو افزایش بدیم؟

خواص عشق واسه بدن

noindex خبرگزاری مهر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *